Auteur: Welzijnspraktijk Zutphen (Anouk van Duren)
Waardering Publicatie:
(Totaal aantal stemmen: 1)
Inloggen om een waardering te geven.
 

Als een cliënt zeer onzeker is, kan hij hulp en begeleiding gaan saboteren. Hiermee bedoel ik dat hij vrijwel alles terug zal werpen in de hulp die hij aangeboden krijgt.

Het kan zelfs zo zijn dat hij als het ware de les voor gaat lezen aan de therapeut en als de therapeut hier niet voor uit kijkt, zit deze therapeut voor die er erg in heeft in de overdracht. 

Juist hele onzekere mensen, die al hun hele leven onzeker zijn, hebben de neiging dit te doen. Zover de term 'lastig' niet verkeerd is bedoeld, is het een lastige kwestie. (vind ik) Het is namelijk moeilijk deze mensen te helpen. Dit, omdat therapeuten geen knop hebben om op te drukken en alles is weer koek en ei. De cliënten moeten dit zelf doen. Therapeuten begeleiden hen hierin.

Op zich is het logisch dat deze mensen dit doen, dit is een overlevingsmechanisme geworden. Ze komen er alleen niet verder mee. Ze zijn onzeker en hierdoor worden ze niet zekerder. Alleen de ander wordt onzekerder en dus bereiken ze hier wel 'gelijkheid' mee en voelen zij zichzelf minder laag. daarom wordt het lastig te doorbreken en moeilijk er iets van te zeggen. Zeker als de therapeut bij zichzelf bewerkt dat dat die er onzeker van wordt. Het is dan uitkijken geblazen voor de betreffende therapeut om er niet in gezogen te worden en op die manier alleen met zijn eigen proces bezig te zijn, waardoor de cliënt dan op nummer twee komt te staan..

Hoe kan dit wel doorbroken worden? Toch dat de therapeut transparant is in hetgeen de cliënt teweegbrengt bij hem. Dit, omdat andere mensen in de omgeving van deze cliënt ditzelfde kan voelen en de cliënt dan dus nooit écht gezien zal worden in wie hij werkelijk is en kan zijn. Dan blijft het euvel bestaan, het wordt tot stand gehouden. De cliënt kan het zelf niet doorbreken, want indirect heeft hij er iets aan.

Deze mensen zullen dan ook al vaker bij meerdere hulpverleners zijn geweest. Zij zullen dit ook tijdens sessies aangeven, in hoeverre de andere hulpverleners hem niet hebben kunnen helpen. De druk bij de therapeut ligt hierdoor alleen maar hoger.

Uiteraard doet dit type cliënt dit niet expres en bewust. De kunst van de therapeut is dus om ze hier wél van bewust te laten worden, zonder dat het lijkt of het allemaal bij hen neergelegd wordt.

Timing hierin is alles.





Terug